Zuźka. Znowu kręcisz!

Ach, ta Zuźka! Drugiej takiej ze świecą szukać! Nie tylko w Brzezinie, gdzie mieszka z rodzicami, Bratem Kacprem i psem Rudym, ale i w całej Warszawie! Dziewczynka chodzi do trzeciej klasy, ma głowę pełną pomysłów, nie całkiem normalnych rodziców, a życie „na opak” uznaje za jedyną formę obowiązku. Uważa, że powstrzymywanie się od śmiechu źle działa na psychikę, co często też komunikuje swojej pani terapeutce. Nic nie powstrzyma jej przed założeniem Klubu Superdetektywek, w przyszłości pragnie zostać poetką na drugi etat i docenia oryginalność, dając temu głośny wyraz. Fantastyczna z niej dziewczynka! Dorota Suwalska stworzyła rozbrajająco śmieszny portret energicznej małolaty w książce „Zuźka. Znowu kręcisz!” od Wydawnictwa Skład Papieru. I o ile jest ona przeznaczona dla dzieci z podstawówki, to przedstawiony tu komizm sytuacyjny rozbawi niejednego dorosłego. Uwierzcie mi, że warto przeczytać tę książkę wraz z dzieciakami, bo autorka poczucie humoru ma przednie, a wydarzenia, które opisuje w 13 rozdziałach, nie pozwalają wstrzymywać salw śmiechu – w końcu to źle działa na psychikę, pamiętacie? Niepozorna jest ta książka: ilustracje Magdaleny Jakubowskiej są świetne, ale jest ich mało, w dodatku są czarno-białe, formatem też niespecjalnie wyróżnia się ona na księgarnianych półkach. A jednak dawno nie czytałam tak zabawnych opowiadań, sama chichrałam się jak dziecko. I myślę, że nie ma nic przyjemniejszego dla czytelnika, niż zachwycenie się treścią, zaprzyjaźnienie z kolejnym bohaterem, odkrycie nowej jakości w literaturze dziecięcej. Jestem przekonana, że nie jest to nasze ostatnie spotkanie z Zuźką i jej przyjaciółmi. Ogromnie cieszy mnie też, gdy zauważam, iż autorzy wciąż jeszcze pamiętają, że sami byli kiedyś dziećmi, puszczają oko do dorosłego czytelnika, jakby chcieli nas zapytać: „Pamiętacie?”. Swój swego pozna, nawet przez papier.

Zuzia chodzi do 3 klasy. Jest najmniejsza i najchudsza w klasie, przez co często brana jest za chłopca. Jednak mimo drobnej postury potrafi zaskakująco sprawnie obezwładnić nawet dużego chłopaka. Ma dysgrafię, za to potrafi opowiadać historie nie z tej ziemi. Dziewczynka nieustannie wpada na szalone pomysły, prowadzące do szeregu absurdalnych sytuacji, które potrafią wprawić dorosłych w niemałe osłupienie. Zuźka mieszka przy ulicy, na której oprócz niej (i jej młodszego brata) nie ma żadnych innych dzieci. Ma ogromne marzenie - żeby do pustego domu naprzeciwko w końcu wprowadził się ktoś, z kim będzie mogła wspólnie spędzać czas. Jej marzenie wkrótce się spełnia - już nie będzie miejsca na nudę! Śledząc codzienność Zuźki, towarzyszymy jej zarówno w szkole, jak i w domu. Obserwujemy jej relacje z rodzicami i rówieśnikami. Widzimy emocje, które temu wszystkiemu towarzyszą - zarówno te dobre, jak i te trudniejsze. Pojawiają się wątki dorastania, przyjaźni czy kompleksów związanych z wyglądem. Książka jest napisana tak, że wręcz pulsuje energią głównej bohaterki. Zuzia jest roztargniona, ma milion myśli na minutę, zupełnie nie potrafi się skupić, a jej nastrój potrafi zmienić się w ułamku sekundy. Czyta się szybko i dynamicznie, bo dzieje się tu naprawdę dużo naraz. Cała historia potrafi solidnie rozbawić, bo wiele sytuacji jest po prostu komicznych. Zatem jeśli szukacie humorystycznej lektury, przy której można się szczerze pośmiać — ta książka świetnie się sprawdzi.